We, the Dead, Accuse!

 

No crosses rot upon our graves,

No headstones gently lean

No lattice wrought or twined wreaths

No bowing angels screen. 

No willow tree or gold-writ rhyme

No candle never quenched 

We rot in pits, white-splashed with lime

With rain our bones are drenched

Our whitened skulls without defense

Trembled on barbed wire fence

Our scattered ash fills may an urn

Ans still the bodies burn.

A chain we are, which the earth wears
And the wind blows like seed,
We count the days and months and years
We know not time nor speed.
Our numbers grow by day and night
We swell beneath your ground
And upward press until our might
Will burst our earthly bound.
Then skull to skull and bone to bone
We 'll mount the judgment throne
And bring to all the fearful news:
Lo! We, the Dead, Accuse!

The following is one of two poems written on 8.3.1944 by an unknown female Jew prisoner of Czech nationality, on her way to crematorium in Auschwitz II - Birkenau. The note with the poems handed by a Sonderkommando prisoner and then smuggled out of the camp to Prague. 

Στο μνήμα μας επάνω δε θα βρεις σταυρό,
ούτε πολυκαιρίσιες πλάκες ραγισμένες.
Δε θα βρεις άνθη, μήτε κάγκελα από σίδερο χυτό,
ούτε και Χερουβείμ με παναγνές μορφές θλιμένες.

Κεριά δε στάζουν πάνω μας δάκρυ καφτό.
Κι ο ίσκιος του κυπαρισιού είναι μακριά μας.
Μ' άσβεστη ποτισμένοι λιώνουμε στους λάκκους μας σωρό
και μόν' ο άνεμος σφυρίζει αγριωπός στα κόκκαλα μας.

Άσπρα κρανία κρεμασμένα δω κι εκεί
πάνω στους φράχτες με το σύρμα τ' αγκαθένιο.
Κι η στάχτη μας σκορπά και χάνεται κι αυτή
στους πέντε ανέμους - σύννεφο ασημένιο.

Σ' απόκοσμη διαβαίνουμε αράδα σκοτεινή,
σπόροι που μας κυλά το φύσημα τ' ανέμου.
Κι όλο μετρούμε: μήνες - χρόνοι μακρυνοί,
καθώς, προσμένουμε το τέλος του πολέμου.

Στρώμα το στρώμα αυξαίνουμε και πιο πολύ
μέσα στου λάκκου τ' αγριο, πηχτό σκοτάδι.
Αδιάκοπα η σάρκα μας χορταίνει σας τη γή.
Θε να ρθει όμως η στιγμή να σπάσει η θύρα του Άδη.

Τότε θα βγούμε - λιτανεία φοβερή 

σκελετωμένα κόκκαλα. Κι όπως θα προχωρούμε
Θε ν' αντηχήσει βροντερή η άγρια μας κραυγή:
"Εμείς, οι τραγικοί νεκροί, κατηγορούμε!"

αποδοσή: Ν. Παπανδρέου, 1979

 

Noon, 27.1.1945. Units of the 322nd Rifle Division, part of the 60th Army, of Soviet Red Army reaches the main gate of Auschwitz I concentration camp. There they found 7000 inmates in unbearable condition and 600 dead bodies. They were all left behind as 9 days earlier (18.1.1945) the SS ordered the evacuation to the west of the aprx. 60000 prisoners of Auschwitz Complex camps. One of the greatest insult in the history of Man was over...

For ever let this place be a cry of despair and a warning to humanity, 

where the Nazis murdered about one and a half million men, women and children, 

mainly Jews, from various countries of Europe.

Auschwitz-Birkenau 1940 - 1945

Εις Μνήμειν. / In Memory.

  

ps. All photos are from the Auschwitz I & Auschwitz II - Birkenau Memorial site.

Taken on Sunday 9th of October 2016.

Death is afraid of Leningrad...

Defend Leningrad

...I came in and said: Papa i won't eat my bread ration. If i will stay alive i want to saw 

to post generations what kind of bread we had to eat during the siege. My father said 

"You 'll die". I said if i eat it, i still may die and perhaps even if i don't eat it i may still 

stay alive. It was so terrible. That's why i wanted to keep that bread, so the children 

could see and know how we lived. It's hard to imagine now what we had to endured 

during the block period to survive...

...Above all when you recall it you are astonished by the strong belief people had in 

their victory. At the time when things were so harsh there were no ground at all for 

such a relief. Take evacuation for instance. It was a much more difficult problem than 

trying to get supplies to the front line. It was hard to persuade people to leave the 

city, they just wouldn't move, they said: "we 'll win, we 'll beat the enemy soon, i am 

not moving any place" Even today i can't really understand some things...

Youth of the City of Lenin!Let our selfless work help the Red Army to crush and destroy the enemy!

... In those days you needed greater courage to live than to die! People worked long 

shifts. 16, 20 hours per day despite the hunger and cold. As Leningrad's history put it: at 

night the occasional flicker of fires and the red flash of exploding artillery shells were 

the only source of light into the darkness! But Leningrad was seemed to possessive 

an indestructible will to survive...

Leningrad is not afraid of death they said. Death is afraid of Leningrad!

872 days under siege, the city of Lenin never surrendered. It was 27th of January 1944 when the Soviet Red Army managed to lift the blockade (started 8th of September 1941) and push back the Nazi forces. 

Beyond Volga there is no land for us...

"Δεν υπάρχει γή για μας, πέρα από τον Βόλγα" Β.Ζάϊτσεφ 

...Τότε ο Manstein τηλεγράφησε στον Paulus "Καταφθάνουμε! Κρατάτε γερά! Η νίκη πλησιάζει!". Όμως δεν έφθασαν ποτέ. Εμείς προωθήσαμε τα πυροβόλα μας μπροστά από το πεζικό για άμεση βολή κατά των τανκς και πυροβολούσαμε από πολύ κοντινή απόσταση. Μαύρισε όλος ο χιονισμένος κάμπος. Πράγματικό καμίνι δημιουργήθηκε, τα πάντα καίγονταν, πνιγόσουνα από τους καπνούς και τα αέρια. Και παρόλο το κρύο ιδρώναμε και σκάζαμε από τη δίψα. Δεν υπολογίζαμε απολύτως τίποτα. Όλα έδειχναν τώρα πως η περίοδος της υποχώρησης τελείωσε. Τώρα μόνο μπροστά μ' όλα τα μέσα, ούτε βήμα πίσω...

Σαν σήμερα συμπληρώνονται 71 χρόνια από την επιχείρηση Ουρανός, οπως ονομάστηκε η μαζική αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού στο μέτωπο του Σταλινγκραντ. Η επιχείρηση είχε ως αποτέλεσμα την περικύκλωση της 6ης Στρατιάς του Friedrich Paulus και αποτέλεσε σημείο καμπής της μάχης του Στάλινγκραντ και κατ' επέκταση ολόκληρου του Δεύτερου Παγκοσμιού Πολέμου...